It took a while…..

Het heeft even geduurd, maar we hebben nog nooit zo veel foto’s moeten maken als deze trip. Moeten maken ? Ja, want er was ook veel te zien en zonde om niet vast te houden voor een terugblik. Zo veel, het meeste zit natuurlijk in je hoofd, dat er schijfruimte bijgekocht moest worden bij onze geweldige host, Oxillion. En in dit geval is bijkopen zelfs minder betalen door nieuwe technische ontwikkelingen bij hun. Dat hoort de burger graag 🙂

Dus de vele uurtjes foto’s bewerken in de afgelopen vakantie zorgen nu voor een stuk of 10 !! fotoboeken (niet te groot om het overzichtelijk te houden) die vandaag de lucht in gaan. Bewerken was nodig, niet alleen om ze voor het interweb te verkleinen, maar ook om ze af en toe wat op te helderen. De meeste zijn van Alaska en daar is het niet altijd mooi helder zomerweer, vandaar. Klik op de camera rechts en je kunt ze (allemaal) zien.

1404

Advertenties
Geplaatst in Day by Day | Een reactie plaatsen

En, was het wat ?

Het staat buiten kijf dat dit de meest bijzondere van onze Amerika rondreizen is geweest. Niet alleen omdat we de 50 Staten volgemaakt hebben, wat op zich natuurlijk ook bijzonder is, maar meer omdat we zo veel verschillende vervoersvormen hebben gebruikt. 4 verschillende auto’s, 3 verschillende treinen, een paar vliegtuigen om er te komen en te vertrekken en natuurlijk de Nieuw Amsterdam, het mooie cruiseschip van de Holland Amerika Lijn. Marion noemde deze vakantie op een gegeven moment een echte logistieke operatie, en dat was het ook. Allemaal nieuw voor ons.

In dit laatste epistel van het reisverslag van deze bijzondere reis zal ik, namens ons beiden, een beknopte opsomming geven van de plaatsen die we aangedaan hebben;

Het begon natuurlijk allemaal in Chicago – Illinois, thuisbasis van onze airline van voorkeur, United Airlines, die onze ook deze keer naar volle tevredenheid de grote plas over gebracht hebben. Lang zijn we daar niet geweest, want de zeer acceptabele Dodge Journey van autoverhuurder van deze vakantie Hertz bracht ons direct door naar de eerste aanlegplaats van de reis;

  • Milwaukee – Wisconsin

Hotel; Red Roof Inn – Milwaukee Airport – Beetje onderklasse hotel/motel. Wat gedateerde kamers, maar wel schoon, en precies wat we wilden, ook qua locatie. En een Macontbijt aan de overkant 🙂

Harley Davidson Factory Tour – Van alle factorytours die we de afgelopen jaren gedaan hebben (3 uit 3, dus ook afgevinkt) was dit wel de minste. Een rondgang langs geautomatiseerde machines, en niks gezien van het eindproduct, het motorblok. We waren hier (was wel op een andere locatie, ze zijn ondertussen naar een grotere fabriek verhuist) zo’n 20 jaar geleden ook al op fabriekstour geweest, maar toen was hij veel uitgebreider en zeker leuker. Maar goed, we hebben de tripple 🙂

Harley Davidson Museum – Was in aanbouw toen we met het 100-jarig bestaan van Harley in Milwaukee waren en nu dan eindelijk op bezoek. Gewoon een must-see als je in de buurt bent. We vonden het allebei geweldig, en het maakte de fabriekstoer van die ochtend meer dan goed.

Dit was onze derde keer Milwaukee, en het is gewoon een erg leuke stad om te bezoeken. Miller Stadium en de bekende Miller Brewery zijn ook aanraders, maar die hadden we al gezien.

 

  • Minneapolis – Minnesota

Hotel; Super 8 Bloomington – Middenklasse hotel met grote kamers en een prima ontbijtbuffet. Op zeer korte afstand van onderstaand winkelcentrum. Zat wel vol met Canadese Toronto Blue Ray fans.

Mall of America – Eén van de redenen dat we hier zijn. Werkelijk de grootste Mall die we ooit gezien hebben (schijnt de grootste van de US te zijn) met meer dan 500 winkels. En met een kompleet pretpark er binnen in, met diverse achtbanen, draaimolens en andere attracties. Alles om iedereen, vooral diegene met kinderen, maar binnen te houden. Wij hielden het zelfs 4 uur vol 🙂

Verder hebben we weinig van Minneapolis gezien. Het beeldenpark wat we nog op de planning hadden staan was een jaar gesloten voor renovatie, helaas. Wel twee van onze favoriete restaurants kunnen bezoeken, Cheesecake Factory en natuurlijk op vrijdag, Fridays 🙂

Wat wel erg mooi was, was de weg er naar toe. Vanuit Milwaukee had ik een toeristische route uitgestippeld die ons grotendeels echt langs de oevers van de Mississippi leidde. Lekker op het gemak over een erg rustige weg. Echt de moeite waard als je in die regio aan het toeren bent.

 

  • Fargo – North Dakota

Hotel: Red Roof Inn Fargo – Middenklasse hotel, 3 slagen beter dan de collega in Milwaukee. Erg nette kamers en hulpvaardig personeel. Hier hebben we de nacht niet gehaald, omdat we midden in de nacht de trein moesten pakken. Wel lekker uitgerust en gedoucht op de kamer.

Voor de deur van het hotel zat het Fargo Visitor Center met een klein parkje waar de Walk of Fame (vergelijkbaar met die voor het Chinese Theatre in Hollywood) omheen liep met behoorlijk wat grote namen. En midden in het parkje een monument voor de befaamde Woodchipper, bekend uit de beroemde film met de naam van de stad. Behalve bezoeken aan favorieten Harley Davidson dealer en Texas Roadhouse hebben we hier niet veel kunnen doen. De auto werd ingeleverd bij Hertz op het compleet verlaten International Airport en midden in de nacht pakken we hier de trein.

 

  • Amtrak Empire Builder

Geheel nieuw voor ons, vervoer en onderdak ineen, en een aangename verrassing. Om half vier in de nacht aan boord komen en je bedje al opgemaakt vinden in een eigen cabine met wastafel, douche en toilet. We moeten er 32 uur in doorbrengen, dus een beetje luxe mag wel. Ontbijt, lunch en diner is allemaal inbegrepen, en 1 wagon verderop, en iedere slaapwagon heeft een eigen steward die je bed opmaakt en afhaalt en de hele dag voor koffie, water en sapjes zorgt. Het eerste deel van de rit was, wat het landschap betreft, aardig geestdodend, maar tot rust kom je dan wel. Het tweede deel daarentegen, toen we de Rocky Mountains en de Cascades doorkruisten, was fascinerend en erg mooi. En af en toe was er een welkome stop om even de benen te strekken, of een peukie te doen 🙂

 

  • Seattle – Washington

Auto; Hertz – Dodge Durango met alles erop en eraan. Rijden in opperste luxe, al lust hij wel wat.

Hotel; Extended Stay Northgate – Lage middenklasse suite-hotel met grote kamers met grote kitchenette, voornamelijk bevolkt met (de naam zegt het al) gasten die wat langer verblijven. En dat betekent hier dat er, zoals zo vaak in dat soort hotels in de US, veel werkmensen uit andere staten “wonen”. Overdag dan ook rustig en in de avond stromen de pickups, vans en grotere trucks binnen. Aan de overkant een grote stripmall met winkels en restaurants, er omheen veel bedrijven. En behoorlijk wat ouwe vervallen campers met zeker geen werkmensen of personeel van die bedrijven, want daar wordt je moe van. Maar voor ons de ideale locatie voor de plannen de we hebben.

Jimi Hendrix Memorial – Renton – Al eens eerder geweest tijdens een vorig bezoek (met o.a. dat doel) aan Seattle, al ligt Renton een kilometer of 25 zuidelijker. Als lifetime fan van de Grote Gitaargod moet je daar natuurlijk weer heen, en het is nog net zo indrukwekkend, en zelfs iets uitgebreid, als de eerste keer. Ook doen we het nieuwe standbeeld van Jimi, in het kunstenaarskwartier Pike/Pine Downtown nog even aan. Was ook even leuk om te zien.

Future of Flight – Mukilteo – Stond ook bij ons eerste bezoek al op de rol, maar kon toen niet doorgaan. Ruim 10 jaar later is de fabriekstoer van Boeing Aviation, de vliegtuigbouwer, een stuk uitgebreider en dankzij de nieuwere modellen ook een stuk leuker. Een aanrader voor iedereen die ook maar in de buurt van Seattle is, al ligt het wel een kilometer of 30 naar het Noorden. We vonden het allebei een erg imposante en leerzame tour. Reserveren is meestal wel aan te raden.

Pike Place Market – Seattle Downtown – We hadden de auto bij Seattle Center, het oude Expo terrein met de Space Needle en EMP, neergezet en zijn met de monorail richting Downtown gegaan, op zich al een attractie. De overdekte markt, met allerlei soorten, veelal folkloristisch en toeristisch, kraampjes en eet en drinktentjes, is vooral bekende om de Fish Market, waar de vishandelaren, met mooi, met veel ijs opgemaakte kramen een paar keer per dag met de vissen van afslag naar kraam smijten, zeg maar overgooien. Helaas voor ons was er net een “show” afgelopen toen de stroom in half Seattle Downtown uitviel en dan is het zelfs op een zonnige dag donker in een overdekte markt 🙂

Waterfront – Seattle Downtown – Dus dalen we de 163 treden (niet eens de langste trap hier) van de Pike Street Hillclimb maar af naar het Waterfront, een hele lange boardwalk met diverse pieren waarop winkels, koffietenten en restaurants. En het Seattle Great Wheel, een reuzenrad zoals ze in veel steden (o.a. London, Orlando, Las Vegas) als paddestoelen uit de grond schieten, en waar we wel trek in hebben. Alleen treft de blackout niet alleen de lampjes van de vismarkt, ook zo’n groot wiel heeft een beetje stroom nodig en staat nu dus ijzig stil. En het ondertussen met smart verlangde bakkie leut kunnen we ook vergeten. Water uit een keteltje van het gasstel opschenken voor de koffie doen ze hier al lang niet meer. Dus pierewaaien we wat en gaan dan de bergen weer in.

Bill Speidel’s Undergound Tour – Seattle Downtown – Na een forse klim (what goes up must come down, maar dan andersom) komen we op Pioneer Square, een driehoekig pleintje, bij de erg vermakelijke en, wat de geschiedenis van Seattle betreft, zeer leerzame ondergrondse toer van Bill. Er zit letterlijk nog een deel stad onder de stad, een echte aanrader voor de Seattle toerist. Gelukkig zijn de lampjes ondertussen ook weer aan gegaan, want zo’n ondergronds gebeuren zonder licht is ook niet alles. Voordat we afdalen lopen we nog wel even naar binnen bij Nummer 3 qua wereldberoemdheid (buten de vele muzikanten) van Seattle, na Boeing en Microsoft, Starbucks, hier op iedere straathoek te vinden, en nu er weer stroom is, is er, praise the gods, ook weer koffie 🙂

Seattle is verder een leuke stad, nog leuker als hij wat vlakker was, voornamelijk voor de kuiten, waar we uiteraard ook nog even een Harley dealer opzoeken en even bij het EMP, Experience Music Project, een eerbetoon aan Seattle’s beroemde muzikanten, Jimi Hendrix (Experience) in het bijzonder, binnenlopen voor een T-shirt, en ons dan opmaken voor het vervolg van de reis.

 

  • Amtrak Cascades

Ook dit deel van de reis, Seattle > Vancouver, doen we met de trein. We leveren onze bagage weer in, op station Edmonds, iets ten Noorden van Seattle, en stappen deze keer in een business-seat, want het is maar een reisje van 4 uur. Had ook met de auto gekund, maar dat was een (nog kostbaar ook) gedoe, ophalen in Seattle, afleveren in Canada. En dit reist wel net zo relaxed, heerlijke lederen zetels (denk businessclass in een vliegtuig), bakkie koffie er gratis bij, snackwagen aan boord, en je wordt midden in Vancouver afgeleverd. En het uitzicht onderweg is adembenemend. Aanrader !

 

  • Vancouver – British Columbia – Canada

Auto; Hertz – Dodge Journey – Alweer een Journey, maar nu nog wat luxer. We zijn er weer blij mee.

Hotel; Sunset Inn- Vancouver – Luxe appartementenhotel, 11 verdiepingen hoog met op iedere verdieping 5 appartementen en afgesloten parkeerruimte in de kelder. Verreweg het meest luxe landhotel op deze reis. Midden in een drukke wijk, met de cruisehaven, Canada Place, op loopafstand. Honderden eetgelegenheden, van snel tot luxe en evenzoveel winkels, en allemaal op loopafstand.

Direct Liquidation – Vancouver – Als we daar toch zijn gaan we ook op bezoek bij The Liquidator, Jeff Schwarz, bekend van Discovery. Erg aardige vent, die alle tijd voor ons nam. Was erg leuk.

Het weer was minder goed voor de dingen die we in gedachten hadden (maar nog wel gebeuren), maar we hebben ons prima vermaakt. Bekende adressen opgezocht, Walmart, Tommy Hilfiger, Harley Davidson, prima gegeten, JOEY’S @ Burrard, Banana Leaf, beetje Vancouver doorkruist, zowel te voet als per auto, en genoten van het hotel. En vol verwachting gewacht op het volgende deel.

 

  • Holland Amerika Lijn – Nieuw Amsterdam – 7 daagse cruise

Ook helemaal nieuw voor ons, een cruise, en totaal geen idee hoe dat zou uitpakken. Nou, alles wat je kunt bedenken en dan nog een stukje beter. Onbenullig groot schip, prima, en dat is een understatement, Signature Suite, uitstekend eten, nog betere service, kortom het ultieme in de watten gelegd worden. Het kost wat, maar dan heb je ook wat, zo niet alles.

 

*Juneau – Alaska – USA

Na anderhalve dag op zee, waar je je, in tegenstelling tot wat ik verwachte, geen moment verveeld komen we aan in de hoofdstad, ondanks het 10 keer zo grote, veel noordelijker gelegen Anchorage, van Alaska. Slechts 32.000 inwoners en niet over land bereikbaar. Maar wel 1 miljoen bezoekers per jaar, en daar hebben ze handig op ingespeeld. De cruisehaven is groter dan de stad zelf.

Mendenhall Gletsjer en waterval – Als je hier niet geweest bent, ben je niet in Juneau geweest. Erg imposant, zo’n zee van ijs en ook de kletterende waterval ernaast is geweldig. Het is een stevige, heuvel op, heuvel af, wandeling er naar toe (en terug), maar zeker de moeite waard. Prettige bijkomstigheid voor de wandeling was dat het niet zo warm was. Dat werden we van onszelf wel. Beetje minpuntje waren de toiletten. Erg weinig voor de duizenden bezoekers die er toch weer dagelijks op af komen. Maar verder kun je daar heel wat uren door brengen.

Mount Roberts kabelbaan – Vanuit het leuke centrum ga je met een man of 35 in de cabine een meter of 600 de berg op en hebt dan een schitterend uitzicht over de plaats en zijn omgeving, waaronder de cruisehaven. Het miezerige weer was omgeslagen in een prettig zonnetje met blauwe luchten, wat het zicht zeker ten goede komt. Ook weer zo iets wat je eigenlijk zou moeten doen.

Het stadje zelf, en dan met name het deel waar de cruisetoeristen afgezet (sic) worden is erg mooi en er zijn uiteraard veel winkels (vooral juweliers en souvenirshops) en eetgelegenheden. We zochten, en vonden, een Harleyshop, en creëerden een mijlpaal; voet aan wal op onze 50ste Staat. Yeehaw !!

 

*Skagway – Alaska – USA

Na een nachtje varen komen we in alle vroegte aan in het meest noordelijke plaatsje wat we deze reis aandoen. Echt een plaatsje, want maar 1000 inwoners, al komen daar aan het begin van het cruiseseizoen (Mei > Oktober) zo’n 1500 vakantiewerkers bij om de miljoen opvarenden van de drijvende hotels op te vangen en van dienst te zijn. En dat doen ze met genoegen.

White Pass & Yukon Rail – Alweer een treinreis, maar nu een toeristische, de ons zelfs weer in Canada brengt. Over en door de White Pass, een oude goudzoekersroute, tot op een kilometer hoogte. Geweldig wat je dan allemaal aan landschappen te zien krijgt. Ijs, sneeuw, toendra’s, rivieren, watervallen, alles komt er voorbij. De echte goudvindplaatsen liggen nog een 500 mijl verderop, maar dat doet niks af aan deze geweldige rit van zo’n 2 ½ uur. Must do dingetje !

Klondike Highway & Liarsville Goldcamp – Bij het eindstation (voor ons) van de trein staat de bus alweer klaar voor de terugtocht over de Klondike Highway, al is dat Highway wel wat overdreven. Maar ook dit is een mooie tocht over de bergen aan de andere kant van de White Pass, waar we in de verte aan de overkant ook de (volgende) trein zien rijden. En net als vanuit de trein, ook weer beren in de natuur zien. Halverwege duiken we het bos in voor een goudzoekerservaring. Uiteraard speciaal opgezet voor de boottochters, maar wel leuk. En we “vinden” zelfs goud 🙂

Na nog een stop bij een photopoint waar je over het stadje uit kunt kijken laten we ons afzetten in het dorp zelf. Ook hier weer talloze winkels en eettenten, waarbij opvalt dat er minstens 1 juwelier per 50 inwoners zit, maar enige vorm van medische hulp ontbreekt (volgens de gids). Gelukkig hebben de bijna dagelijkse 4 cruiseschepen wel een ziekenboeg aan boord. Maar we genieten van het, hier zeldzame, prachtige weer en vinden zowaar weer een Harley Davidson winkel.

 

*Glacier Bay – Alaska – USA

Na weer een nachtje op zee gaan we vandaag niet aan land maar drijven we op diverse plaatsen in de baai van de gletsjers, en het moet gezegd, het is onbehoorlijk indrukwekkend. Kapitein Ben draait zijn schip in alle bochten, legt het af een toe een uurtje stil zodat iedere passagier ruimschoots de tijd heeft om de ijsbergen te bestuderen en vooral te fotograferen. De eerder bezochte Mendenhall Glacier is een ijsklontje vergeleken bij de muren van ijs, die zelfs de 11 verdiepingen van onze schuit op en notendop doen lijken. Dit is Alaska, als je hier niet geweest bent, heb je Alaska gemist.

 

*Ketchikan – Alaska – USA

Na een uiterst onstuimig nachtje op open zee komen we in de laatste aanlegplaats in Alaska van deze trip aan. Langgerekt op de bergachtige kust, maar deels op het water gebouwd op de plek waar de grote boten aanleggen. Iets, maar dan ook maar heel iets minder toeristisch uitgevoerd als de andere plaatsen (omdat het ook een grote doorvoerhaven voor goederen is), maar ook hier weer de vele (juweliers en souvenir) winkels, waar je de laatst overgebleven dollars kunt spenderen 🙂

Bering Sea Crab Fisherman’s Tour – Het was er echt weer voor, koud en nat, maar de mannen van de tour (echte, voormalige krabvissers uit Dutch Harbour, nog te zien in het 1e seizoen van Discovery’s Deadliest Catch) staan gewoon in T-shirt en waadbroek op het dek ons allemaal uit te leggen hoe het in zijn werk gaat. En ze laten het ons ook zien, gooien kooien uit, halen lijnen binnen, geven de kreeften/krabben door aan het publiek. Een mooie ervaring die we zeker niet hadden willen missen. En als kers op de taart nog een bezoek aan een gebied waar echt honderden American Bald Eagles, USA’s nationale vogel, zitten, vliegen, vis uit het water scheppen, werkelijk bijzonder mooi.

Hierna struinen we nog even door het dorp en gaan we weer aan boord voor de laatste anderhalve dag op zee, al gaat het nu weer door de Inside Pasagge, dus niet meer zo wild en genoeg te kijken op de beide oevers, waar we af en toe ook nog wat huizen zien staan, echt in the middle of nowhere.

 

  • Vancouver – British Columbia – Canada

Auto; Hertz – Toyota RAV4 – Deze keer geen Dodge, maar hij voldoet prima, afgehaald op een paar honderd meter van het geweldige cruiseship. Daar redden we ons vandaag wel mee.

Hotel; Ramada Inn Vancouver Airport – Ook hier weer een prima, schone kamer met kitchenette en ook hier weer een bewaakte parkeergarage in de kelder. En lekker dichtbij het vliegveld.

Grouse Mountain Skyride – Alweer de tweede kabelbaan deze vakantie, wie had dat verwacht. Met z’n 44 dollar p/p niet goedkoop maar een stuk hoger dan die in Juneau en ook veel meer te doen en te zien boven op de berg. Stralend weer, zoals wij hadden is eigenlijk wel een must en we zijn dan ook blij dat we hem voor de zeereis niet gedaan hebben. En dat was het geweldige uitzicht niet ten goede gekomen. Ondanks de pittige prijs toch zeer de moeite waard.

Cleveland Dam – Je komt er langs op en van weg naar de kabelbaan, en het is er erg mooi. Leuk park om te wandelen en de waterval aan de andere kant van de stuwdam is een attractie op zich.

Stanley Park – Enorm groot park met diverse attracties en stranden, allen met de auto te bereiken. Prachtig zicht op de skyline van Vancouver, en aan de andere kant op de Lions Gate Bridge. Must do.

En zo eindigt deze geweldige vakantie. Als extraatje nog 2 keer kunnen lunchen bij 5 Guys, de hamburgertent van de VS, en ook Vancouver dus. De laatste avond eten we bij overbuurman van het hotel Carvers, volgens de reviews één van de beste steakhouses van Vancouver e.o., en dat kan ik geloven. De volgende ochtend gaan we via Vancouver Airport, erg mooi vliegveld met de Amerikaanse douane al voor de gate, met onze vertrouwde United Airlines richting Chicago, waar dezelfde maatschappij ons over de nacht netjes terugbrengt naar Schiphol Amsterdam

En kunnen we beiden terugkijken op een prachtige en geslaagde missie;

alle 50 Staten van de US bezocht !!

1404

Geplaatst in Epiloog | 6 reacties

Reizen in de rijzende zon

.Ook vandaag moeten we niet te laat op, maar maken het nu wel heel bont. De Ipad wekker maakt lawaai, ik zet de klaargezette koffie aan, Marion worstelt zich uit bed en zegt; klopt het dat het VIJF OVER VIER is? GdmnMf @&€#%$¥, wat nou weer. De wekker op de Ipad staat toch echt op 5.30AM, dus hoe dit nou weer kan. De koffie wordt uitgezet, en we duiken er weer in. Echt slapen doe je niet meer, meer dummelen, hazenslaapjes, van die dingen. Maar altijd nog beter dan anderhalf uur elkaar aanstaren. Half zes maar even nieuwe koffie gezet 💤😖, koffers dichtgeritst, en even later op pad richting YVR, Vancouver Airport. Bij de benzinepomp blijkt niet alleen het tarief net zo als elders, maar je wordt voor dat tarief ook nog bedient ook. Super !

2001

Zoals altijd zet ik Marion eerst met de bagage af bij Departures van United en rij dan de automobiel richting Hertz. De computer van Hertz is “down”, dus ik krijg de rekening wel per mail, is mij goed. Samen checken we in, labelen onze koffers en gaan dan op zoek naar een ontbijt. Dat vinden we bij Wendy’s en als dat binnen is gaan wij weer naar buiten. We hebben tijd genoeg, maar als die op begint te raken melden we ons bij de scanners voor de bagage. Koffers op de band en door naar de TSA voor de scanners van persoon en handbagage. TSA ?, ja, want we gaan hier alvast de USA in, wel net zo handig, dan heb je daar in Chicago geen hinder meer van. Na de TSA wacht de CBP (ze zijn gek op 3-letter afkortingen, die Jenken) waar de computer op het paaltje ons zonder morren allebei een dikke okeeeeee geeft, en de officer alleen even de stempel op en neer laat gaan. We zijn er blij mee.

2002

We doen nog even een bakkie en een Kneediejun donut bij de lokale tegenhanger van Starbucks, Tim Horton, en melden ons dan bij gate 78 voor de vlucht naar Chicago. De meest smoothest vlucht van de laatste tijd en nog een half uur sneller dan de planning ook. Petje af. Maar die kan gauw weer op. Wie er vergeten is een pier te bestellen weet ik niet, maar er is er geen 1 voor ons beschikbaar dus staan we meer dan een half uur in de brandende zon te wachten, weg tijdwinst. We mogen dan weer door de fraaie lichtstraat onder de grond door (zie oudere reisblogs😉) van terminal B naar C waar we van gate 19 vertrekken naar Schiphol. Er is nog wat bakkeleiwerk over het boarden (groep 3, 4 en 5 mogen samen, en dan weer niet) maar uiteindelijk stijgen we om 5.55PM op om een kleine 8 uur later te landen op Amsterdam International Airport. Helaas was de Boeing 747 Ed Force One nog niet aanwezig, maar er stond wel een mooie, ik dacht 737, van onze Koninklijke in nostalgische kleuren, ook leuk. Even Googelen leert me dat het inderdaad een 737 is, de PH-BXA, in retrokleuren gespoten voor de 90ste verjaardag van KLM, in 2009.

2003

Als (bijna) altijd is er ook deze keer geen “EU-passports” poortje bezet bij de Marechaussee, dus mogen we in 1 van de 2 algemene rijen, maar gelukkig loopt ons rijtje vlot door. Door de verplichte rookpauze bij Murphy’s komen we gelijk met onze koffers op de band aan, en mogen we, ondanks dat er zeker 10 douanemensen staan (waarschijnlijk verwachten ze wat speciaals) mogen we gewoon doorlopen. Ook de P3 bus staat al op ons te wachten, dus we kunnen straks vlot op weg, dachten we….. Vanuit de bus is het nog 10 meter lopen naar de lift van de nieuwe parkeergarage, en dan nog 5 meter naar de Kia. En dan zien we iets wat op vogelpoep lijkt op de voorruit van de auto, dus effe sproeien en dan op pad. Dat werkt dus niet, en gaan we het even nader bestuderen. Vogelpoep in een overdekte garage leek ons al raar, of heel toevallig, zo veel op één plek, en al gauw blijkt dat het betonlekwater is. Een blik op het plafond laat zien dat de garage zo lek is als een mandje, en dat wij goed verkeerd stonden. Met water en zakdoek was het er met geen geweld af te krijgen. Nog geen uur in Nederland en nu al zweten, lekker weertje !

2004

Toch maar even naar het kantoor, waar een bijdehante balieklerk op mijn vraag waar ik moet zijn voor schade; “bij je verzekering” antwoord. En als het hier gebeurd is; “maakt niks uit, wij zijn niet verantwoordelijk”. En als ik jullie dan aanklaag, en dat ook publiek maak dat de parkeergarage zo lek is als een mandje, en ik daardoor schade heb? Toen was het bijdehante er wel af en was het akelig stil. Vanachter een buro kwam en jongedame, aan de houding te zien zijn supervisor, met dodelijke blik naar de wiseass, gelijk naar buiten om te kijken wat er aan de hand was. Duizend excuses voor het ongemak, en ze hadden door de hevige regenval inderdaad last gehad van lekkage. Ze maakte foto’s, en we kregen een kaartje waar we eventuele schade konden claimen, en voor nu alvast 2 waardebonnen voor een wasstraat. Gelukkig ging het bij thuiskomst met antikal en een schuursponsje, zij het moeizaam, er af en bleef er geen schade op de ruit achter, maar de volgende keer kijk ik eerst naar het plafond.

De rest van de dag besteden we aan koffers uitpakken (beetje voller dan anders), wassen (ook wat meer dan bij een Floridavakantie), opgenomen TV kijken (HDD bijna vol), wat bezoekjes en boodschappen doen. En zo wordt het zonder hazeslaapje toch nog bijna twaalf uur voordat het bed opgezocht wordt. Het was een “andere” vakantie dan anders, zelfs anders dan de andere roadtrips die we in de USA gemaakt hebben, maar wel één om nooit te vergeten. Nu zijn de meeste dat wel, maar deze was uitzonderlijk. Net zo uitzonderlijk als 1 van de souvenirs die we meegenomen hebben. Niet duur ($0.50) maar wel bijzonder, voor ons 🙂

2005

Dit was het laatste verslag, maar een nabeschouwing komt er zeker nog. En op den duur ook de fotoalbums, het zijn nog al wat foto’s geworden. Dank voor het lezen en de leuke reacties.

Geplaatst in Day by Day | 10 reacties

Dagje Vancouver als bonus.

Het ontwaken was weertechnies een verademing. We zijn een half uurtje van de thuishaven af en de lucht is strakblauw en het is al 18 graden, om half zeven in de ochtend. Uitstekend weer voor wat foto’s, wat een verschil met de afvaart nog maar een week geleden, al lijkt het veel langer. We hoeven  deze ochtend niet als vroegste op, want we worden pas tussen half negen en negen van de boot geschopt, dus laten we het ontbijt nog mooi een keer bezorgen, wel zo makkelijk. De koffers zijn gisteravond al gelabeld en afgehaald, dus ook die zorg is uit de weg. Allemaal puur op ’t gemakkie.

1900

1901

Stipt 8.45PM wordt onze kleur en groep (Blue 3) opgeroepen om op te rotten 😆 en buiten staat de Canadese grenspolitie al klaar om ons te ontvangen. Formuliertje inleveren en klaar, U kunt gaan. Da’s makkelijk. We begeven ons naar het blauwe vak, waar inmiddels ook onze koffers netjes opgesteld staan, pakken die en wandelen de tent uit om even te gaan pierewaaien. 100 meter van de pier zit het Fairmont Pacific Rim hotel met een vestiging van Hertz in de parkeergarage, en daar melden we ons. De auto van vandaag is een Toyota RAV4, dus geen Dodge deze keer, al hadden we er wel 1 mee kunnen krijgen, een minivan, zonder extra kosten, maar we redden ons prima met de Toyota voor een dag.

1901a

1901b

Over Toyota’s gesproken; alle, maar dan ook echt alle taxi’s hier zijn Toyota’s, ongeacht welke van de vele maatschappijen. Meest Priussen, maar ook Siena’s en sedan modellen, allemaal, van de Japanner. Zal wel gesponsord worden, of zo. Met onze Toyota gaan we de Lions Gate Bridge over naar North Vancouver. Waren we het voor de bootreis al van plan, maar was het toen wat mistig, vandaag gaan we het doen, met de kabelbaan Grouse Mountain op. Beetje vergelijkbaar met die van Juneau, maar wel iets grotere gondels en je stijgt naar iets grotere hoogte. Schijnt zelfs de hoogste op Noord Amerikaanse bodem te zijn. Zou kunnen, en ik geloof ze direct, want hij is hoog, erg hoog, net als de prijs, ook niet-echt een weggevertje. Maar je krijgt er wel wat voor terug. Behalve geweldig uitzicht is er ook heel veel te zien op de top, o.a. een houthakkersshow (vermakelijk) en gigantische houtsnijwerken.

1902

1902a

1902b

1902c

1902d

1902e

Als we er een paar uur doorgebracht hebben, dalen we weer af voor ons volgende adres, even een stukje terug en vanaf de grote hoogte al goed te zien was, de Cleveland Dam, die hier de Capilano River tegenhoudt t.b.v. een watervoorraadreservoir voor Vancouver, en daar boven op, of eigenlijk daardoor ook nog een spectaculaire waterval in huis heeft. Leuk om te zien, net als de trouwerij die er aan de gang is. Ondertussen is het wel tijd voor een lunch, en alle er nou net toevallig een Five Guys in de buurt zitten. Hoewel ?, zo toevallig is dat niet, want hier zijn we voor de cruise ook al geweest, en een beetje gids plant z’n excursies goed, zakma zegg’n 😁😜

1903a

1903

Na de Little Burgers gaan we voor de tweede keer vandaag de Leeuwenhekbrug weer over om  die direct aan de andere weer te verlaten. Daar zit namelijk de afslag naar Stanley Park, een enorm groot publiek park (denk Central Park, of een keer of 10 Vondelpark) met een aantal stranden, heeeeeel veel picknickweides, uitspanningen en bezienswaardigheden. En naar 1 ervan willen wij naartoe, The Totempoles. Daarvoor moet je wel het hele park rond, want de ringweg is voor 95% eenrichtingsverkeer, bij elkaar toch een kilometertje of 15, denk ik. En het gehele park (ook de stranden) is rookvrij wordt ons duidelijk gemaakt, voor de frisse lucht. Frisse lucht, my tiny ass !! Iedere vierkante centimeter die er is, ook midden in de bosrijke stukken(wat ons zelfs verbaasd), is tot parkeerplaats bestemd, maar wel betaalde parkeerplaats, à 3 1/2 dollar per uur uiteraard. En ook de bussen die er rondrijden zijn gewoon C02 uitstoters. So much for fuckin’ fresh air ! Maar goed, wij komen voor de totem, en hier zijn we.

1904

1904a

1904b

 

1904c

De meeste zijn replica’s, gemaakt rond 1990, waarvan de originelen in musea staan (blijven ze iets langer goed dan buiten), maar ze zijn wel exact nagemaakt, en de bordjes ervoor verklaren de verschillende tekens. Was leuk om te zien.  We vinden het wel mooi geweest in Stanley Park en gaan het schiereiland Vancouver verlaten om ons airporthotel op te zoeken. En nu nog vinden. Onze Garmin stuurt ons de negorij in, iets wat we beiden niet vertrouwen. De stad ligt achter ons en we rijden door wijnboerengebied. Niet verkeerd, daar niet van, maar hier vindt je weinig hotels. En hij staat er toch goed in, Ramada Vancouver, Westminster Hway. Alleen het huisnummer ontbreekt, beetje raar, heb ik toch echt (thuis al) ingevoerd.

 

We besluiten daarom eerst de vliegtuigen maar te volgen, die gaan immers naar het airport, en daar vindt je de meeste airporthotels 😂. En zo zie we op een gegeven moment een bordje Welcome to Richmond en gaat er een lichtje branden. Als we nu eens het adres invoeren met een andere plaatsnaam (Richmond uiteraard) erbij? Bingo, 3 mijl verderop zit de Ramada Vancouver Airport. Dat krijg je met die gratis Garmin kaarten 😡. Bij de gekochte kun je een postcode invullen, bij deze “free to use” niet. Zat nog wel een leermomentje in, we hebben nu gezien dat je op het vliegveld, net voor de afslag Rental Car Return, de auto vol kunt tanken tegen normaal tarief. Mooi makkelijk. Het Ramada is nu zo gevonden, en voldoet goed. Parkeergarage onder het hotel, goede kamer met balkon en een paar restaurants op loopafstand. We gaan voor overbuurman Carvers, volgens reviews de beste steaks van Richmond, en dat zou zo eens kunnen. Die van ons smaakten, ondanks de curieuze vorm, opperbest.

1905

Dan doen we op de kamer nog een bakkie, rommelen nog wat aan, o.a. met bagage, wat prima lukt, en duiken er dan in. Morgen is het vroeg dag. Tot morgen.

Geplaatst in Day by Day | 2 reacties

FF snel tussendoor.

Eindelijk weer supersnel internet, maar nu geen tijd om een verslag te maken.

Dus maar even wat foto’s van de highlights van vandaag, verslag komt thuis wel weer.

1901Aanmeren aan Canada Place – Vancouver BC – Canada

1902Op grote hoogte – Grouse Mountain – North Vancouver

1903Cleveland Dam – Lake Capilano – North Vancouver

En de mooiste foto van de dag;

1904Zicht op Vancouver vanuit Stanley Park – Vancouver

Maandag komen de verslagen van deze dag, de reisdag en misschien de samenvatting 🙂

Geplaatst in Day by Day | 4 reacties

It is going to be a bumpy ride !

Dat wil je liever niet horen als je in een vliegtuig zit, maar op de logge tobbe is het net even anders. Als in een schommelstoel of hangmat, zo voelt het in het ruime bed, en je wordt prettig in slaap gewiegd. Een vroege blik naar buiten laat zien dat we gelukkig niet meer op de krabvisboot zitten, want die had wat meer problemen kunnen hebben met de 15 tot 20 ft golven (geen meetlint bij de hand, dus het is een schatting) die zo langszij komen. En ook in de verste verte geen land in zicht, dus blijven we de schommelingen nog wel even houden.

1801

38 uur op zee, dus na het ontbijt weer alle tijd om van alles te doen. Al is het wel een uur minder, want we zijn weer terug in de Pacific Time Zone. Vandaag beginnen we aan de moeilijkste excursie van deze vakantie, koffers pakken. Eén koffer permanent, en de andere koffer blijft nog een dagje ambulant want we zijn morgen nog anderhalve dag in Vancouver voordat we weer huiswaarts gaan. En daar wordt het volgens de voorspellingen 26° en zonnig, dus kunnen de korte broeken eindelijk weer eens gebruikt worden. We stoppen de permanente koffer vol tot aan het maximum gewicht en zijn verheugd om te zien dat de andere nog relatief leeg is, dus misschien kunnen we het net redden met twee koffers en 2 volgepakte rolkoffers voor in de cabine. En anders hebben we nog wat vouwtassen, die ook de overhead bins in mogen, maar hoe minder handbagage, hoe liever. En al liever helemaal geen extra ruimbagage, want dat kost dollars, en daar zijn er niet veel van over 🙂

Het is Vrijdag, maar omdat er hier aan boord geen Fridays is schakel ik over naar de Hollandsche traditie, Vrijdag Pizzadag, en bij Slice op het achterdek bestel ik de lunch. Het wordt de New York Bronx die we wegspoelen met een Alaskan Summer. Marion gaat, wegens goede ervaringen uit het verleden (eerder deze week) weer voor het Mexicaanse deel van het Lido. Er zijn op het Lidodek 4 grote kookstations die bij de lunch en het diner allen een verschillend menu hebben, en we hebben ze ondertussen allemaal wel een keer, en sommige vaker, bezocht. Ook zijn er nog 4 bediende saladbars, 2 sweetspots (voor deserts e.d.) en 2 drankstations voor de softdrinks en thee en koffie. Hier staan ook nog de schoteltjes met amuses, voor de kleine trek. Voor alcoholische dranken lopen er wat obers rond, of je haalt die zelf bij de bar op het achterdek (naast de pizzaboer) of die bij de indoorpool, vandaag een golfslagbad 🙂 ,aan de andere kant van het Lido. Je komt niks tekort hier.

1802

Naast het Lido is er nog een min of meer buffetrestaurant, het Manhattan, uitgespreid over twee verdiepingen, ook met “open seating” (geen reserveringen) voor ontbijt en lunch, en deels open/deels reserveringen voor diner. Daar zijn we nog niet geweest, het Lido is dichterbij. En daarnaast zijn er nog wat snackstations voor hotdogs, fries e.d. over het hele schip. En natuurlijk de 4 specialiteitenrestaurants, waar je moet reserveren, en ook bijbetalen als je niet door HAL uitgenodigd bent. Bij 2 ervan hebben we al (bijzonder lekker) gegeten, en vanavond, onze laatste avond, is nummer 3 aan de beurt. Tamarind, op het bovenste dek, in de uitkijktoren. Aziatische specialiteiten, wat niet zo moeilijk is, want van ieder Aziatisch land zijn er meerdere personeelsleden aan boord. En het is onze traditionele afsluiting van een vakantie. Normaal komen we op zondag terug en eten dan ’s avonds Thuis van Bai Yok, Zwolle’s beste Thaise restaurant, maar deze vakantie komen we op maandag terug, en dan zijn ze dicht. Dan lijkt ons dit een goed alternatief.

Het weer is ondertussen “opgeknapt” en we kunnen weer op het balkon zonder de bril te hoeven vasthouden. En tijdens één van de balkonbezoeken zien we in de verte een bootje op ons afstormen. In één van de mededelingen van kapitein Ben werd er al wel gerept over de loods die aan boord zou komen als we de Inside Passage naderden, maar door de mist kunnen we totaal geen land zien, dus zal dit de aankondiging zijn dat we in de buurt van land zijn. Een blik op het grote scherm in de hut maakt ons niet wijzer, maar Google Maps op de Iphone wonderwel wel. Hij moet even zoeken, maar dan zien we inderdaad een bewegend blauw stipje, onze locatie, en wat groene vlakken wat de eerste kleine eilanden van de Inside Passage moeten zijn. Wat is nieuwe technologie toch mooi. En het is dus de loodsboot die ons nadert, en daarna langzaam met ons op te gaan varen. En steeds dichterbij komt ook. En op een gegeven moment zo dichtbij is en er een deurtje, zowel op boot als schip, opengaat en de loods zo maar tijdens het varen overstapt. Hij durft wel, en wij zijn er getuige van.

1803

1804

1805

De mist trekt enigszins op en we ontwaren land, land met bomen gelijk de heenweg door de passage, alleen is het weer nu beter, piept er af en toe een zonnetje door, dus maak ik toch nog maar wat foto’s, al was het maar voor de herinnering.

1806

En zo raakt het zo langzamerhand tijd om ons voor te bereiden op het laatste avondmaal hier aan boord. We melden ons keurig met de reservering (die wordt netjes op naam aan de hut bezorgd) in de hand bij het restaurant waar we ontvangen door alleraardigste, vrijwel uit sluitend Indische, dames. We hebben geweldig uitzicht van dek 11, mede door het piepende zonnetje, en zien hier en daar in de wildernis tot onze verbazing een huis staan. Hier moet je toch niet willen wonen, zo’n eind van de bewoonde wereld. We krijgen 2 voorgerechten en als amuse kroepoek met 4 sausjes, voor de leek (gemiddelde Amerikaan/Canadees/Australiër) misschien apart, maar voor ons gewoon 2 soorten sambal, chilisaus (zo te proeven Go-Tan) en ketjap. De eerste voorgerechten lijken een beetje op ons Bai Yok menu, dus dat voelt vertrouwd en samen met het 2e voorgerecht, Sushi en Tempura en hoofdgerecht Wasabi biefstuk met uienringen, is het allemaal erg smakelijk. Ook smakelijk, maar wel apart van gezicht, zijn de cocktails van Marion. Mijn biertjes zijn gewoon doorsnee Japanse biertjes, Kirin Ichiban.

1807

1808

1809

Voor dessert hebben we tot ontsteltenis van de dames geen plaats (en eigenlijk ook geen tijd) meer over, en pakken we onderweg in het Lido wel een bak koffie, en een peukie en puntje.

1810

Vanavond is het de laatste hand leggen aan koffers pakken, want die moeten voor twaalf uur op de gang staan. Alles kan er in, zij het met moeite, en die zien we morgen pas morgen rond negen uur weer. De boot legt om 7 uur in Vancouver aan, maar wij hebben aangegeven, omdat we er nog een dag blijven, wat later van boord te willen. Dus nog één keer ontbijt op de kamer en dan is het weer voor onszelf. De auto voor één dag komt weer van Hertz en tegen de avond gaan we naar Ramada Airport. Of er vanuit hier nog verslag komt weet ik niet, anders volgende week thuis wel weer. En natuurlijk een nabeschouwing van deze memorabele reis. Tot laterzzzz.

1715

 

Geplaatst in Day by Day | 2 reacties

Als er één ding is dat je nooit zou willen missen,…..

Na een onstuimig nachtje op open zee, waardoor je wel lekker in slaap geschommeld wordt, merken we vanochtend dat we in rustiger vaarwater terecht zijn gekomen. Het windje is wat gaan liggen en het is ook gelijk een stuk minder koud op ons balkon. Een uurtje na het ontstijgen van de kribbe, en een paar bakken koffie, OJ, toast, omelet en croissantjes verder verschijnen de eerste huizen op het eerste land wat we in uren zien. Volgens de GPS van de Lumix is het Ketchikan Gateway, onze laatste aanleghaven van deze cruise. Ketchikan, 7900 inwoners groot (al lijkt het veel groter dan bijv. Juneau), ooit gesticht door de First Native stam Hâdjémemah van stamhoofd Phakmèdâhn Ashjèkâhn, die na een kort verblijf in Liarsville, waar we eergisteren nog waren, besloot om het “zonnige” Zuiden op te zoeken, om te zien of hij daar iets kon betekenen voor de lokale vissers die steeds meer in de verdrukking kwamen door de grote galjoenen met Westerse bezoekers. En dat heeft hij goed uitgebuit.

1701

Voor ons hebben vanochtend al 2 Princessen en een HAL collega aangelegd, en wij schuiven daar met grote precisie tussen in, en ondanks dat het een erg uitgestrekte plaats is (zoals we de laatste 3 uur al zagen) zitten alle winkels en restaurants op de kilometer waar de schepen aanmeren. Dat kan haast geen toeval zijn, lijkt me. En het volgende wat opvalt zijn de vele haventjes. Niet dat dat zo bijzonder is, maar hier zijn ze niet alleen voor bootjes, maar veel meer voor watervliegtuigen. Die vliegen hier dan ook af en aan. Om exact 10 uur zitten de touwen vast, maar we hebben geen haast om van boord te komen, want onze eerste afspraak van vandaag is pas om 12.45PM, dus doen we eerst nog een bakkie, ook al om de drukte bij de loopplank te vermijden. We gaan over een half uurtje wel eens kijken. Dan is het inderdaad een stuk rustiger, en wandelen van de plank zo het dorp in. We hebben al een beetje uitgezocht waar we moeten zijn, dus dat komt goed uit. Net als onze hoofdstad is ook hier de boel gebouwd op palen, alleen geen houten heipalen, maar betonnen palen die in zee staan. De huizen die je op de foto’s op de berg staan, staan op harde grond, maar alles ervoor, huizen, winkels èn wegen staan dus in het water. Een bizar gevoel, want als je er loopt merk of zie je geen verschil met een gewoon dorp dat op vaste grond staat.

1702

1703

Op de terugweg naar de Nieuw Amsterdam ontwaren we weer iets bijzonders. Er rijdt een busje langs ons heen met opschrift “Free Walmart Shuttle”, die kenden we nog niet. Terug op het schip dumpen we de aangekochte spullen, nemen een bakkie leut en aansluitend een lichte lunch. Vandaag Aziatisch, sushi voor mij en wokke wokke wokke bakkie vlees voor Marion. Ondertussen is aan onze steiger de excursie van vandaag aangekomen. We gaan aanmonsteren op de Aleutian Ballad, een krabvisboot uit de Beringzee die nog te zien is geweest in de eerste seizoenen van Deadliest Catch op Discovery Channel. Maar Captain David vond dat hij zijn jarenlange ervaring, en alle ellende die er bij kwam, wel op een betere manier kon delen, en liet zijn schip voor 2.8 miljoen dollar aanpassen tot wat het nu is en ging van Dutch Harbor terug naar Ketchikan, waar het voor hem allemaal begonnen was. En nu gaat hij bijna dagelijks met een volle boot, voornamelijk Deadliest Catch fans, het iets minder ruige water op om de mensen van dichtbij te laten zien hoe het allemaal werkt op zo’n boot.

1704

Qua weer lijkt het voor ons wel Beringzee, het is koud, nat en winderig, maar de kapitein en zijn crewlid sinds 33 jaar hebben genoeg aan een T-shirt. We varen naar een beschermd gebied, behorend aan een stam First Natives, waar hij toestemming van heeft zijn lijnen en kooien uit te zetten, mits hij maar niks van de vangst meeneemt. We zien, en krijgen met mooie verhalen uitgelegd hoe het allemaal in zijn werk gaat. Lijnen zijn al eerder uitgezet, en worden nu vol met codfish binnengehaald, en die vis kan prima dienstdoen als aas voor de krabvangst. Ook worden kooien binnengehaald met garnalen en scallops, en daarna zijn de krabben aan de beurt, Ophelia en Boxcrab, de kleinere soorten, die we ook allemaal even mogen voelen. En dan is het de beurt aan de grote jongens, de King Crab, zo bekend van de realityserie. Alleen die zitten niet in dit deel van Alaska, en die laten invliegen om in de kooien te plaatsen leek ze op den duur geen goed plan meer. Ze hebben er nog een paar in een tank aan boord om te laten zien, en deze tank wordt gekoeld omdat de grote krabben in het noordelijk deel van Alaska in veel kouder water leven. Maar in de kooi die binnen gehaald wordt zitten echt hedendaagse rooie krabben, gemaakt van kunststof in de 3D printer.

1705

1706

1707

1708

1709

1710

1711

Als kers op de taart varen we nog naar een gebied waar wat American Bald Eagles zouden kunnen zitten. Dat blijkt het understatement van het jaar, er zitten er werkelijk honderden, en als er wat vis overboord gegooid wordt komen ze allemaal even buurten. Als “het voeren” even stopt gaan ze allemaal de bomen in en bij de volgende voeruitgooi komen ze weer terug. Eigenlijk te veel om foto’s te maken, dus schieten we maar een eind voor vaderland weg en zien dan wel wat er uit komt. Het blijkt een broedgebied te zijn waar de witkoppen ieder jaar naar terugkeren. Na een uur of 3 gaan we weer richting haven, naar de droge en warme hut want het is, ondanks dat de regen nagenoeg gestopt is, nog steeds stervenskoud. Op het bovendek, waar we eerst zaten, nog meer als beneden, waar je redelijk beschut zit en heaters hangen. Er zijn toiletten aan boord waar het goed toeven is qua temperatuur en ook de kombuis, waar koffie, thee en warme chocomel gehaald kunnen worden, is de temperatuur prima. Maar het gebeurt verder allemaal buiten, en ondanks de verstrekte lange regenjassen en parka’s blijkt het koud. Op het laatste stuk van deze leuke tocht nemen de hoofdrolspelers alle tijd om met iedereen op de foto te gaan. Aardig volk, die zeelui.

1712

1713

1714

We hebben honderden foto’s en ook wat filmpjes, maar in dit blog zie je maar een kleine selectie. Vanwege het langzame internet wachten we maar even op thuiskomst om ze allemaal te uploaden. We worden weer keurig op de steiger afgeleverd en gaan snel de warmte van het Lido dek opzoeken voor een bakkie en een beker Hot Coco. De touwen van de Nieuw Amsterdam worden losgegooid voor de laatste vaartocht van 38 uur en dat is voor ons het teken om ons te kleden voor het diner van vanavond. We zijn weer door HAL uitgenodigd voor Canaletto, het Italiaanse specialiteitenrestaurant van het schip. He gaat er allemaal weer prima in, en met name de cocktails blijven ons bij; Godfather & Godmother, beiden met Amaretto, de eerste gemixt met Scotch, de tweede met Wodka. Die gaan we zeker onthouden. Na de uitstekende maaltijd doen we de souvenirshop nog even aan voor een aandenken waar we onze goudschat op kunnen maken en dan is het richting casino.

Maar het geluk van twee dagen terug is helemaal weg, en behalve een paar Alaskans is er voor ons niets te winnen. We zitten nog binnen de marge van de winst van gisteren, maar en klein beetje pijn doet het wel. De kapitein heeft ondertussen omgeroepen dat het vannacht wat onstuimig kan worden en iedereen aangeraden zo veel mogelijk binnen te blijven. Gelukkig hebben we nog wat Castles op het videokanaal, dus we vermaken we ons wel. En vannacht rollen we gewoon weer van kant naar kant in bed, daar hebben we geen moeite mee. Het enige wat een beetje op survival lijkt is het peukie op het balkon, je waait zo’n beetje uit je vel. Morgen hebben we, behalve een eetafspraak, niet op het programma staan, dus zal de hut ons domein zijn. Maar daarover vertellen we morgen meer.

 

Geplaatst in Day by Day | 5 reacties